Een foto impressie van de nieuwe slaapzaal!

Zaterdag 28 oktober.

Op vrijdag hebben we ons zelf al ingecheckt en dat betekent dat we een trein later richting Schiphol kunnen nemen. De vlucht verloopt voorspoedig.
Tom is op het vliegveld om ons op te halen en naar de Blue Post te brengen.

Zondag 29 oktober.

Na een goede nachtrust en een lekker ontbijt vertrekken we naar de kerk waar ook Winnie en Tom naar de kerk gaan. Tijdens het bezoek in mei hebben we ook een dienst in deze kerk bijgewoond. In het afgelopen jaar is het gebouw verder opgebouwd: er zitten deuren en ramen in het gebouw en vorige week is er een nieuwe vloer gestort.
Verder is er een kantoortje voor de pastoor en heeft men inmiddels de beschikking over een synthesizer met microfoon. Of dat nu zo geweldige keuze is, daar verschillen de meningen over.
Na afloop van de dienst mogen Willem en ik op de thee bij de pastoor. Hij vertelt ons over de plannen.

ThikaXperience wordt in het zonnetje gezet. Linda overhandigt ons een beeldje. Door naar het tuinfeest van de Rotary Club of Thika. We worden verwacht bij Linda Longstaff. Er blijkt een heel programma te zijn: speeches, dansjes, acrobatiek, een verloting, noem maar op. Men wil vanmiddag geld bij elkaar krijgen voor o.a. de tandartsenkliniek in Kilimanbogo.

Maandag 30 oktober, dinsdag 31 oktober.

Op maandagochtend gaat om 4.45 uur (!) mijn mobiele telefoon. Het bereik in de Blue Post is niet altijd even goed, maar ik zie dat het Marnix is. Marnix (Macheo Children’s Home) heeft voor ons een trip naar Amboseli geregeld. Volgens het programma worden we om 5.45 uur opgehaald, dus ik denk: attent: hij belt om mij wakker te maken.
Dat blijkt niet het geval: nog geen 3 minuten later staat de bewaker voor mijn deur: het blijkt dat we eerder weg moeten in verband met de files bij Naïrobi. Haasten, haasten, om 5.00 uur zitten we in de landrover naar Wilson Airport.

Na een ontbijt op het vliegveld op naar Amboseli. Iets na 8.00 uur landen we in ons kleine vliegtuigje op het ‘vliegveld’ van Amboseli.

We hebben twee heerlijke dagen in Amboseli gehad: 4 gamedrives waarbij we veel (grote kuddes) dieren hebben gezien, heerlijke buffetten, een beetje gelezen en goed geslapen. Het was niet de reden van de trip naar Kenia, maar toch heerlijk dat we de mogelijkheid hebben om ook dit stukje Kenia te ervaren.

Woensdag 1 november:

Na het ontbijt op weg naar de landingsstrip van Amboseli om terug te vliegen naar Naïrobi.
Voor vanmiddag hebben we een afspraak met Rachel Muiruri.

Het in mei toegezegde geld is aangewend in de nieuwbouw van Rachel. De slaapzalen zijn afgebouwd, er wordt nu hard gewerkt aan de keuken.

Vrouwen (vrijwilligers) zijn volop het bijbehorende land aan het bebouwen.

Ook de door Wil en Willem Brethouwer gesponsorde koeien en geiten hebben we kunnen zien. Beiden geven voldoende melk om in eigen behoefte te voorzien en bovendien kan nog een deel van de melk worden verkocht. Eén van de koeien heeft zelfs een kalf op de wereld gezet!

Rachel is druk doende met het begeleiden van de bouw en is momenteel vooral op zoek naar vrijwilligers. Zij verwacht aan het einde van het 1e kwartaal 2007 met de meisjes te verhuizen naar de nieuwe locatie. De nieuwe locatie biedt bovendien de mogelijkheid om het aantal op te vangen meisjes uit te breiden van 35 naar 100.

Donderdag 2 november:

Marnix Huis in ’t Veld, vergezeld van social worker Simon, pikt ons op bij het hotel om ons langs zijn projecten te rijden.
Allereerst bezoeken we Kiandutu, de sloppenwijk van Thika. De projecten in Kiandutu maken onderdeel uit van Macheo Outreach.
Macheo verzorgt een voedselprogramma in Kiandutu. 130 kinderen krijgen dagelijks een lunch.
In Kiandutu ligt de Kianjau Primary School: op deze school worden 650 kinderen door 9 (!)

leerkrachten onderwezen. Helaas zijn er niet genoeg klaslokalen waardoor er ook niet meer leerkrachten aan het werk kunnen in dit gebied. Bovendien zijn er te weinig schoolbankjes, waardoor een flink aantal kinderen moeten staan in de klas. Verbazingwekkend als je weet dat een schoolbankje zo’n € 15,-- kost! Ook in de Nursery, waar 48 kindertjes worden opgevangen, moeten een aantal kindertjes staan.

De hygiëne is in Kiandutu een groot probleem: 80% van de ziektes wordt hierdoor ver¬oorzaakt. Goed dus dat er inmiddels toiletgebouwen en een septic tank zijn gebouwd.
Maar het is duidelijk: er valt hier nog genoeg te doen. Allereerst willen Marnix en Maureen de mogelijkheden bekijken van een Community & Health Center.

We rijden door naar de nieuwbouw van Macheo. Daar zijn flinke vorderingen gemaakt op het terrein. Toen wij in mei de plek bezochten stond er ‘slechts’ 1 gebouw. Inmiddels is de bouw vergevorderd. Er wordt dan ook met man en macht gewerkt. Er zijn momenteel zo’n 50 mannen dagelijks op het terrein aan het werk.

Ook op het bijbehorende land, waar de boerderij wordt opgezet, wordt al volop gewerkt.

Overweldigend hoe goed de projecten zijn waar Macheo (Marnix en Maureen) mee bezig zijn.

’s Middags zijn Willem en ik zijn aanwezig bij de officiële opening van de nieuwe slaapzaal van Jamhuri Children's Home. Op de 1e donderdag van november, precies 2 jaar nadat we de veiling hebben gehad.

Het was een ceremonie zoals dat op zijn Keniaans gaat. Er waren vele genodigden: de burgemeester, de vorige burgemeester (die wij in mei hebben gesproken), de loco-burge¬meester, de townclark, ach: volgens mij zat er niemand meer op het gemeentehuis. Verder was een groot deel van de Rotary Club of Thika aanwezig en de VIP's: Willem en ik.

Na een voorstelling door de meisjes van de primary school en de jongens van het weeshuis was het tijd voor speeches, speeches en... speeches. Eén spreker heeft een speech welke niet uitgebreider hoeft. Zijn enkele zin is genoeg: “You can see it!”

We zijn voorgesteld aan de mannen die het echte werk hebben gedaan: de arbeiders. Zij

hebben het zware werk verzet. 1 minuut stilte werd in achtgenomen voor een bouwvakker die tijdens de werkzaamheden het leven had gelaten door een hartstilstand. Als laatste spreekt de huidige burgemeester: William K. Kariuki. Hij wordt, conform het protocol, geïntroduceerd door de loco-burgemeester. Ruim 2 uur na de start van de ceremonie onthult de burgemeester de plaquette in de muur en hebben we een rondleiding gekregen met de nodige uitleg. De naam ThikaXperience, the Netherlands is vereeuwigd in de muur van de nieuwe slaapzaal.

Wij, sponsoren, collega's van MarketResponse en ThikaXperience mogen trots zijn op wat wij hier hebben gerealiseerd. Misschien realiseren wij ons dat niet altijd, maar het werd keer op keer weer herhaald. Het is enorm wat de nieuwbouw betekent voor de gemeen¬schap in Kenia.
Het is een prachtige ruimte, een mooi gebouw geworden.

Reden genoeg dus om TROTS te zijn!

’s Avonds evalueren we met een afvaardiging (het Jamhuri-committee) van de Rotary Club het project. De Rotary heeft goed werk geleverd, het is een goede klus geweest. Communicatie was nog wel eens een probleem, maar daar hebben we allemaal van geleerd. Niets staat ons in de weg om in de toekomst wederom met elkaar samen te werken.

Vrijdag 5 mei:

De laatste dag alweer. Het hoofd loopt nog over van gisteren. ’s Morgens de koffer vast een beetje ingepakt en toen op naar de Thika Golf Club.

Na een korte les was het voor Winnie, Tom, Willem en mij tijd om de baan op te gaan. Af en en toe een polletje aandrukken was het gevolg van een onervaren dame uit Amersfoort…. Hoe dan ook: het was heerlijk om een paar uurtjes rond te lopen in een rustige omgeving. Na een late lunch gaan we terug naar het hotel om ons nog even om te kleden. Vanavond sluiten we ons aan bij (korte) vergadering van the Rotary Club of Thika. Na afloop lekker na zitten praten en toen zat de week er al weer op.

Zaterdag 4 november

We hebben Morgan gevraagd ons naar het vliegveld te brengen. Voor de zekerheid bel ik hem een kwartiertje voor de afgesproken tijd op. We hebben gisteren tijdens het her¬bevestigen van de vlucht gehoord dat het vliegtuig overboekt is, dus we willen zeker op tijd zijn.
Nadat we hebben ingecheckt en Willem het voor elkaar heeft gekregen dat we bij de nood¬uitgang zitten (heerlijk….), gaan we op zoek naar Rachel. Zij wilde ons nog ontmoeten op het vliegveld. We hebben haar snel gevonden: het afgaan van de diverse bellen geeft aan dat zij gewoon langs de detectiepoortjes is gegaan om ons te ontmoeten.
Tja, je bent belangrijk of niet.
We hebben samen met haar ontbeten en nogmaals de nodige wensen van haar te horen gekregen. Terloops nodigt ze ons uit voor de opening van haar nieuwe huis in maart/april. Wie weet…..

Annemieke