Muli haalt ons op. Ook Tom is op het vliegveld. We drinken nog wat met Muli en Tom in het hotel en gaan dan, eindelijk, slapen. Het belooft een drukke week te worden.

Zondag 30 april.
Winnie heeft ons beloofd ons om 10.00 uur op te halen om, samen met haar en de kinderen, naar haar kerk te gaan. Het zou ons niet moeten verbazen: ze is een klein half uurtje later. Oh ja, we zijn in Kenia!
De kerk ligt iets buiten de stad: de grond is daar nog goedkoop en men verwacht dat de gemeenschap de komende tijd groter zal worden, waardoor ook de kerk zal groeien.

Als we bij de kerk arriveren worden we uitgebreid welkom geheten: er staan een heleboel bankjes in de kerk en…. een drietal stoelen. We maken een indrukwekkende dienst mee. De kerk is nog niet afgebouwd. Er staan inmiddels muren en er zit een dak op het gebouw, maar men wil graag ramen en deuren. Daarvoor zal begin juni een fondswerving worden opgestart. Wij geven ons aandeel via het kopen van bananen. We kopen 15 bananen voor

800 KHS. Toch een kleine 9 euro. Voor hier al veel geld, voor Kenia helemaal een enorme prijs voor 15 bananen.

Maandag 1 mei.
We zijn om 10.00 uur opgehaald door Rachel. Ze heeft de auto van haar man mee. Daar passen we makkelijk in, tenminste….. als er onderweg niet nog iemand inschuift op de achterbank. Met zijn vieren op de achterbank is wat krap.
We hebben een zestal projecten van haar bezocht. Allemaal onderdeel van Rachels Development Programme (www.rachelsdep.org). Een, naar onze mening, zeer sterk punt van haar programma is dat ze met de plaatselijke bevolking samenwerkt. Ze doet veel goed voor de omgeving en de bewoners van Thika.
De eerste bevestiging daarvan zien we bij de nieuwe grond, waar het geplande nieuwe gebouw op moeten komen te staan.
Een aantal weken geleden heeft de dochter van de president, Judith Kibaki, hier een boompje gepland.
De grond daar wordt nu bebouwd: vrijwilligers uit de omgeving zijn bonen aan het zaaien.

Op de hoek van de nieuwe plot liggen een flink aantal stenen: die zijn geschonken en zullen worden gebruikt voor de omheining.
Door naar het weeshuis.

	Eerste ontmoeting daar: een she-goat: aangekocht van het geld dat wij haar vorig jaar hebben geschonken.
Vervolgens ontmoeten we alle meisjes: ze stellen zich aan ons voor: naam, leeftijd en in welke klas ze zitten. De meesten praten echter zo zachtjes dat we ze amper kunnen verstaan.

Vervolgens bezoeken we de projecten in het veld die door RDP worden gesteund. Het zijn projecten die gedragen worden door de community daar. Weeskinderen worden overdag opgevangen door moeders uit de omgeving en krijgen te eten. ’s Avonds gaan ze weer terug naar de grootouders.
We bezoeken een tweetal van deze, zogeheten, drop-inns.

Even verderop ligt een dorp waar RDP een uitgiftepost heeft voor medicijnen.

We keren terug naar het weeshuis voor de lunch. Daar zijn inmiddels ook de kinderen uit de drop-inns gearriveerd. Ze worden aan ons/de anderen voorgesteld en ook wij vertellen onze namen en waarom we hier zijn.

Na zo 1,5 uur gaan we naar binnen om samen met Rachel te eten. Er wordt vandaag gezamenlijk gegeten omdat het een nationale feestdag is. Er is fantastisch gekookt.
We hebben 's morgens gezien hoe de geit werd geslacht die we in de loop van de middag

De door ons meegebrachte cadeaus en de ballonnen zijn een groot succes. Het is wel even opletten als we de ballonnen die de meisjes niet opgeblazen krijgen weer terug krijgen met het verzoek of wij ze willen opblazen….

geserveerd kregen….. We hebben Rachel een geldbedrag toegezegd en Willem en Wil hebben haar 2 koeien en een geit geschonken. Deze zullen worden aangeschaft als het nieuwe huis klaar is. Voor de koeien is nu namelijk nog geen plaats. Die hebben meer ruimte nodig dan een geit.

Bij het afscheid nodigt Rachel ons uit om bij haar thuis te komen dineren. Ze wil graag dat we haar man, een Member of Parliamant, ontmoeten.
Rachel had beloofd een groot deel van de dag met ons door te brengen. Dat is gelukt! Om 18.00 uur zijn we weer terug in het hotel. Ons hoofd bol van de indrukken. Wat een geweldig werk doet Rachel!

’s Middags heeft het al even geregend, maar de bui van ’s avonds overtreft de eerdere buien: een deel van het restaurant staat zelfs blank.

Dinsdag 2 mei.
We worden opgepikt door Martin Ngugi van de Rotary Club of Thika. Hij heeft deze week een heel programma voor ons in petto.
We krijgen het sowieso toch drukker dan verwacht, want: they all want to see us again.

De afspraak voor vanochtend was duidelijk: we gaan de bouw bezoeken. Als we daar aankomen is het een verzameling van 'pakken'. Naast Martin zijn er nog 4 Rotarians, waaronder de huidige president van de Rotary Club of Thika: William Mwangi, aanwezig.

Ik heb de tekeningen en plannen bij me en we kunnen aan de hand daarvan zien hoe het er uit moet komen te zien. De bouw is gestart op 3 april, iets later dan gepland omdat er nog de nodige bomen moesten worden gekapt. Als wij ter plekke zijn komt er een telefoontje binnen: er is kennelijk toch iets meer gekapt dan vooraf was geaccordeerd.
Totale planning van het project: 4 maanden. Er wordt 7 dagen per week gewerkt.

Het terrein is inmiddels afgegraven en men is nu bezig met het kleiner maken (allemaal handwerk) van de grote stenen. Een aantal grotere jongens van het huis helpen mee.
Als de stenen klein genoeg zijn, zal de bewapening worden neergelegd en wordt er cement gestort. Het terrein wordt behandeld met een anti-termieten-spulletje.

Het werk wordt bewaakt door een opzichter van de gemeente en ook de Rotary heeft daar een vertegenwoordiger lopen, Benson Mwenje. Benson heeft de bouwtekeningen gemaakt en is 3 keer per week op de bouw om de voortgang te bewaken.
Martin vertelt ons het goede nieuws: de arbeiders worden betaald door de gemeente. Dat is hun aandeel in het project, zij zijn op deze wijze ook betrokken in het project. Een zeer goed teken vinden wij!
Benson heeft wat handschoenen voor ons geregeld: kunnen we zelf ook aan het werk. Voor

de foto nemen wij ook even kort de hamer ter hand. Leuk vermaak voor de jongens en de werkers.

Vervolgens naar de opslagplaats, je kan het vergelijken met de gemeentewerken. Er wordt uitgebreid getoond hoe e.e.a. wordt genoteerd, wie er allemaal tekent etc.

Het Jamhuri CH heeft nu 65 jongens. Als de nieuwbouw klaar is wil men dit uitbreiden naar 100 en wil men een verbinding tussen de oude en de nieuwe slaapzaal maken, zodat de jongens ’s nachts niet naar buiten hoeven als ze naar het toilet moeten. Het huidige toiletgebouw is weliswaar opnieuw opgetrokken, maar ligt op een open terrein en dit houdt in dat een ieder, waaronder de naast het weeshuis liggende school, daar gebruik van maakt. Als de bouw klaar is wil men het terrein omheinen en kunnen de jongens ‘thuis’ komen. Het oude toiletgebouw kan dan worden gebruikt door de school etc.

De keuken ziet er inmiddels beter uit dan vorig jaar, mede namens de nieuwe daken die op alle gebouwen zijn geplaatst.

Nog een positief punt: er is een bewaker aangesteld. Waren de jongens vorig jaar ’s nachts nog alleen: nu is er een bewaker van 18.00 tot 6.00 uur. Een geruststellende gedachte.

Terug naar het hotel? Nee: er blijkt nog iemand onderweg te zijn, en die moeten we zeker de hand schudden. Het is de District Education Officer: mr. Kaugi. De man is echt niet te verstaan, maar we hebben naar hem 'geluisterd' en ons verhaal verteld. Hij is betrokken bij een ander project van de Rotary en is verantwoordelijk voor de primary education in het district. Martin heeft ons in het centrum afgezet. Tijdens een kop koffie bespreken we de ochtend. Vervolgens door naar de supermarkt om een cadeautje te kopen voor de Winnie en Mary (de vrouw van Muli), zij zullen ’s avonds voor ons koken. De vazen, inclusief de verse rozen, passen mooi in het interieur.

Na de lunch heeft Tom ons opgepikt om naar Macheo te gaan (www.macheo.org). Het project van Marnix Huis in ’t Veld en zijn vriendin Maureen Kromowirjo. Zij zijn naar Kenia vertrokken en hebben een huis gehuurd waarin ze momenteel 13 weeskinderen opvangen.
De kinderen worden overdag begeleid door “mama Jane”. Zij is verantwoordelijk voor de

dagelijkse verzorging van de kinderen, dit betekent koken, schoonmaken, wassen, etc. Daarnaast begeleidt social worker Simon de kinderen. We bespreken met Marnix hun plannen: ze hebben een (flink) stuk grond aangekocht waarop een aantal panden zullen worden gebouwd: een woonkamer, een slaapzaal voor de jongens, een slaapzaal voor de meisjes, een kantoor, een vrijwilligersverblijf, etc. Het project ziet er goed uit. Naast de gebouwen wordt er een boerderij opgestart. Marnix heeft de hoop dat de boerderij genoeg geld gaat opleveren om het weeshuis, met straks 50 kinderen, te kunnen

onderhouden. De eerste signalen zijn goed.

Het aangekochte land is inmiddels omheind en er wordt al gebouwd. Hun kinderen spelen daar nu. Ze hebben vakantie en moeten een halve dag helpen met diverse taken (schoonmaken, wassen, planten, etc.) en mogen een halve dag spelen.

Naast het weeshuis ondersteunt Macheo ook een project in de sloppenwijken waar ze kinderen voeden.

Tussen de bedrijven door hebben we contact met Martin: de afspraken op het gemeentehuis zijn rond gekomen. Morgen dus op bezoek bij de gemeente.

's Avonds hebben Winnie en Mary voor ons gekookt. Top.

Woensdag 3 mei.

Ik was vanmorgen amper aangekleed of er komt een bewaker aan de deur: er is bezoek op de receptie..... Blijkt een Amerikaans dame te zijn, Kim. Zij heeft gehoord dat wij hier zijn en werkt eveneens samen met de Rotary. Ze is hier voor een maand en werkt, vrijwillig, in de Dental Clinic. We zullen dat project vrijdagmiddag met Martin bezoeken. Misschien komt ze op een later tijdstip nog langs, wij hadden immers andere afspraken voor de ochtend. Martin zou ons om 10.00 uur oppikken maar is te laat. Ze probeerden een afspraak te maken met de DC Peter Mooke, maar die wilde eerst weten waar het over zou gaan voordat hij ons wilde ontvangen. Iets later komt hij dus, maar we zijn net op tijd voor de afspraak met de burgemeester, John M. Waweru, en de treasurer, mr. Katuku.

Wil en ik worden begeleid door Martin, William en Mugo van de Rotary. De burgemeester begint een beetje

terughoudend, maar naarmate het gesprek vordert en er over kinderen en hun toekomst wordt gesproken wordt hij steeds enthousiaster. Hij blijkt bij Plan International te hebben gewerkt en is zeer betrokken bij het welzijn van kinderen. Is zeer te spreken over wat wij voor Thika en haar community doen en er is duidelijk commitment van de gemeente naar Jamhuri toe. Sterker nog, hij vraagt ons te onderzoeken of we wellicht een zustergemeente in Nederland kunnen vinden. En: we krijgen een plaquette van de stad aangeboden. De plaquette moet echter uit Naïrobi komen, dus die kunnen we pas morgenochtend op het gemeentehuis ophalen.

Een geweldige eer dat wij dat krijgen aangeboden.

Tijdens dit gesprek, net als 's middags bij de District Commissioner, benadrukken Wil en ik hoe belangrijk het is dat we samen werken op dit project. Het feit dat we zijn teruggekomen is een goede zet geweest, dat maakt zeer veel indruk. Ook de samenwerking met de Rotary wordt als positief ervaren.
Als Martin ons, na 1,5 uur, terugbrengt naar de Blue Post, deelt hij onze mening, het was een zeer waardevolle ochtend voor ThikaXperience en de Rotary!

Om 14.30 uur worden wij bij de DC verwacht. Hij maakt tijd voor ons vrij, nadat in de briefing 's morgens door de Rotary is aangegeven hoe belangijk het is dat hij ons ontvangt.
Ook nu bespreken we de problematiek van de straatjongeren en de criminaliteit in Thika en Kenia. Een goed gesprek. We vertellen waarom we hier zijn en hij (Peter Mooke) begint te praten en weet van zichzelf dat hij niet ophoudt. Gedurende het gesprek herinnert hij zich inderdaad dat wij hem vorig jaar hebben ontmoet.
Eerst was het een lange man, toen een man in korte broek! Ach, het maakt niet uit hoe ze je herinneren, als ze je maar herinneren. Toen hij de korte broek meldde had ik een mooi bruggetje om de foto met groet te overhandigen. Een goed gebaar.

Zowel aan de burgemeester als aan de DC hebben we een verrekijker overhandigd, met nadrukkelijk de melding er bij dat het om het symbool gaat en niet om het cadeautje: we willen in de toekomst kijken en hopen dat zij dat samen met ThikaXperience willen doen.

Ook Peter Mooke begint over en bespreekt met ons de problemen van de jeugd en is, net als vorig jaar, zeer betrokken!
Hij benadrukt dat de corruptie moet worden verminderd en dat alles transparant moet zijn/worden. De DC houdt zich vooral bezig met projecten van de overheid en grote organisaties als Plan International. Projecten als Jamhuri CH worden afgehandeld door zijn junioren, maar hij is zeer te spreken over ons initiatief en onze inzet. Vooral voor de Rotary is dit een waardevol project. Zij waren, net als bij de burgemeester, in de gelegenheid om ook over hun andere projecten te vertellen.
Ook nu hebben we het gastenboek getekend en na een kleine 3 kwartier staan we weer buiten.

Het was de bedoeling dat de DC mee zou gaan naar de bouw, maar hij is te druk, dat gaat niet lukken. Uit de wijze waarop hij de rokerige keuken beschrijft blijkt dat hij wel degelijk zich de gebouwen, het Jamhuri-project, herinnert van een eerder bezoek.

Onze komst is een goede zet geweest. We hebben na vandaag het idee dat ThikaXperience goed op de kaart staat bij de juiste mensen in Thika. De samenwerking met de Rotary wordt als een goed punt ervaren.

Donderdag 4 mei.

We hebben een dagje vrij kunnen plannen en hebben via Macheo (een deel van de kosten van de trip gaat naar het weeshuis) een safari in het Naïrobi National Park geboekt. Chauffeur George rijdt eerst met ons langs het gemeentehuis: we moeten de plaquette nog ophalen. Echter, ruim een half uur later nog steeds geen teken van wat voor plaquette dan ook. We besluiten Martin te vragen of hij het geschenk op kan laten halen, zodat wij richting Naïrobi kunnen vertrekken. Als we daar aankomen regent het volop, maar we gaan gewoon rijden. Amper het park binnen (na een kort bezoek aan het Giraffecenter) komen we al snel een groep baboons tegen. Er volgen allerlei andere dieren: saddlebilled storck, kraanvogels, heartbeasts, paradijsvogeltje, parelhoenders, african buffallo’s, leakbird, thomsons gazelles, yellow neck bird, grant gazelles, Masaai giraffen, martial eagles, jonge zwarte neushoorn en (!) een groep van 10 leeuwen. Kortom: een enorme ervaring, heel bijzonder.

Vrijdag 5 mei.
De laatste dag alweer. ’s Morgens de koffers vast een beetje ingepakt, een beetje gelezen en aansluitend met Muli gelunched.
Fijn dat we hem nog even, hoe kort ook, konden spreken.
Na de lunch worden we opgehaald door Benson. We rijden naar Kilimambogo.

De Rotary steunt daar de tandartsenkliniek in het ziekenhuis. We worden rondgeleid door Dr. Marshell, hij is verantwoordelijk voor het ziekenhuis. De operatiekamer wordt circa 1 keer per week gebruikt, alleen voor noodgevallen. Indien mogelijk gaan de patiënten naar het ziekenhuis verderop: dat is goedkoper. Bij het ziekenhuis ligt een weeshuis waar 15 jongens en 35 meisjes verblijven. Leidster van het huis Elisabeth geeft aan dat er per maand $ 800,-- nodig is voor deze kinderen.

We ontmoeten Kim van de Amerikaanse Rotary. Zij komt uit Colorado en is hier voor 7 weken. Zij runt nu, samen met een Keniaanse tandarts, de tandartsenkliniek. Er worden niet alleen tanden en/of kiezen getrokken, maar er wordt ook gerepareerd en schoongemaakt. Vandaag hebben ze zo’n 60 patiënten geholpen.

Vandaag zijn er meer dan 100 kinderen. Meisjes gaan hier niet naar school als ze ongesteld zijn: ze hebben maar 1 onderbroek en geen maandverband en kunnen zich (dus) niet verschonen. Kim heeft sponsoren gevonden voor onderbroeken en maandverband en die worden nu uitgedeeld,vandaar dat iedereen is opgetrommeld.

	Naast deze sponsoractiegeeft ze, samen met een centrum in Thika, ook voorlichting over misbruik, verkrachting e.d. en hoe de kinderen daar mee om moeten gaan. Ze doet dit aan de hand van anonieme vragen die de kinderen zelf mogen stellen. Een vrouw met een hart op de goede plaats die goed werk doet voor Thika en omgeving!

We lopen uit de planning, we zouden eigenlijk nog even naar Jamhuri gaan, maar worden ook verwacht bij AfC: Action for Children. Helaas dus geen tijd om nog even langs de bouw te gaan.

Bij AfC worden we ontvangen door Josephine Ngaga. Zij runt dit opvanghuis voor straatkinderen en zij vertelt ons over de werkwijze binnen het project. Kinderen die hier komen (ze moeten zich zelf melden; zelf erkennen dat ze een probleem hebben) blijven tussen de 6 à 9 maanden. Doel is dat de kinderen uiteindelijk weer terug gaan naar hun, meestal alleenstaande, ouders en naar school. Zo’n 80% slaagt. Ook de ouders worden in het traject betrokken. Vaak is er een verstoorde relatie tussen ouder en kind. Armoede is het grootste probleem. Als de kinderen terug naar hun eigen omgeving gaan krijgen ze genoeg voedsel mee voor 2 weken om te voorkomen dat ze weer gelijk de straat op gaan.

Het gebouw van de AfC ligt op een fabrieksterrein. De eigenaar heeft het (overigens deels ingestorte) gebouw beschikbaar gesteld aan dit goede doel. Naast de Rotary van Thika is ook de Rotary UK betrokken bij dit project. De verhalen die we daar horen zijn erg aangrijpend.

Door naar iets heel anders: de Sports Club: daar vindt vanavond de vergadering plaats van de Rotary Club of Thika. Wij zijn uitgenodigd voor de meeting, die voor de gelegenheid, inclusief diner is.
Naast de Rotarians van Thika zijn ook Kim (tandarts) en 2 afgevaardigde van de jeugddivisie van de Rotary aanwezig. Bovendien een gouverneur, hij is lid van de Rotary of Naïrobi. Ook de toekomstige gouverneur van de Rotary of Naïrobi is aanwezig. De gouveneur is verantwoordelijk voor een aantal districten, in dit geval ook Thika.

Alle aanwezigen stellen zich voor: dit gaat erg formeel: naam, functie binnen de Rotary, beroep etc. Mocht je iets vergeten, dan ontvang je een boete. Deze en andere boetes die je

in de loop van de avond kan oplopen worden door Linda geïnd. Linda onverhandigt ons de plaquette die we van de burgemeester hebben gekregen. Op de plaquette staat het wapen en een tekst: Samen maakt sterk. Martin geeft een verslag van de afgelopen week en introduceert ons.

Er wordt vanavond een veiling gehouden: er wordt een pen geveild. Het verloopt anders dan bij ons. Er wordt steeds 100 KSH gegeven. Degene die de laatste 100 KSH betaalt, wordt eigenaar van de pen. Na enkele minuten hebben we het systeem door en beginnen we ook mee te bieden. Als Martin en Mbiyu door hebben dat wij in de race zitten, bieden zij voor ons mee. Uiteindelijk levert de pen 2.200 KSH op en hebben wij een mooi cadeautje voor Willem.

Voordat het eten wordt geserveerd houden wij nog een kort dankwoord en overhandigen wij de cadeaus aan William en Martin. Na een drankje met Tom en Winnie gaan we richting de Blue Post. De tijd is voorbij gevlogen.

Zaterdag 6 mei.
Muli is ruim op tijd om ons naar het vliegveld te brengen.
We hebben donderdag al ons ticket herbevestigd, dus zijn redelijk gerust op een plekje in het vliegtuig.
Op het vliegveld ontmoeten we Rachel. Zij wil ons nog even goededag zeggen. Een aardig gebaar.
Tijdens de vliegreis, daar heb je alle tijd voor als zo’n trip 9 uur duurt, bespreken we nog uitgebreid de bijzondere, zeer waardevolle week.

Good to be there!
Annemieke